Rasprostranjenje

Dinarski gušteri su endemične vrste dinarskih planina Balkanskog poluostrva, uglavnom južno od razvođa jadranskog i dunavskog sliva (Džukić, 1989). To su tercijarni relikti čija je današnja mozaična distribucija predstavljena u obliku manje ili više izolovanih biogeografskih ostrva sa pogodnim staništima gde su vrste preživele nepovoljne klimatske periode (Crnobrnja-Isailović i Džukić, 1997). Između do sada poznatih nalazišta postoje manje ili veće praznine, koje će se možda donekle otkloniti daljim istraživanjima..
Mosorski gušter se javlja na ograničenim prostorima jugo-zapadnih Dinarida u južnoj Hrvatskoj, južnoj Bosni i Hercegovini i Crnoj Gori na nadmorskim visinama od 450 – 1900 m (Džukić, 1989; Crnobrnja-Isailović i Džukić, 1997). U Crnoj Gori ova vrsta je za sada zabeležena na Durmitoru, Krnovu, Prekornici, Štitovu, Maganiku, Lovćenu, Somini, Orjenu i na još nekoliko lokaliteta u zapadnoj i jugozapadnoj Crnoj Gori (Džukić, 1989; Džukić, 1991; Džukić i sar., 1997; Polović i Čađenović, 2013).
Prokletijski gušter je stenoendemit Prokletija. U Crnoj Gori za sada je poznat samo sa planine Đebeze u blizini Bukumirskog jezera na nadmorskoj visini od 1600 m. Pretpostavka da bi se ova vrsta mogla prostirati i šire na pogodnim staništima planinskog masiva Prokletija nedavno je potvrđena. Naime, molekularnim analizama je utvrđeno da nalaz mosorskog guštera sa albanske strane Prokletija (Petrov, 2006) pripada prokletijskom gušteru (Podnar i sar., 2014).